Friday, June 05, 2020

“Col Charles”: The”tiger” Mastermind Behind LTTE Attacks Outside North-East

‘Col. Charles’
by D.B.S.Jeyaraj

Fifth Death Anniversary of Shanmuganathan Ravishankar alias Col Arulventhan a.k.a Charles
(Shanmuganathan Ravishankar alias Col Arulventhan a.k.a Charles of the Liberation Tigers of Tamil Eelam(LTTE)was killed on January 5th 2008. This article written within a week of his death in Jan 2008 is reproduced here on account of his fifth death anniversary)
The Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) received a tremendous blow when Shanmuganathan Ravishankar alias “Col” Arulventhan a.k.a.Charles was killed with three other tigers in Mannar on Jan 5th . The white hiace van in which he was travelling along the Mannar – Pooneryn road got caught in a claymore mine explosion at a spot between Iluppaikkadavai and Pallamadhu. The time was around 3. 10 – 15 pm.

35 year old Ravishankar joined the LTTE in his early teens in Dec 1985 . His original nom de guerre was Charles. Years later when the LTTE underwent a “Pure Tamil” transformation of names, the English name Charles was turned into Arulventhan.It was however as Charles that he was known for years to most people. Arulventhan or Charles held Lt. Col rank when killed. He was promoted posthumously as “Colonel”.
At the time of his death Ravishankar alias Charles held three leadership positions in the LTTE. He was head of the military intelligence division; he was in charge of all external operations; he was commander of a special combat unit engaged in Mannar district.
Charles was a protegee of Pottu Amman the dreaded intelligence chief of the tigers. He was an able deputy of Pottu Amman and in later life became near equal to his mentor
It is said that the efficient Charles was capable of replacing Pottu Amman if something ever happened to the chief tiger spy. The loss of Charles will be felt keenly by Tiger supremo Velupillai Prabakharan.
Ironically Charles hailing from Puloly in the Vadamaratchy division of Jaffna peninsula became “known” to most Tamil people only after his death. He was for long a clandestine operator using many pseudonyms and working undercover. He was engaged in exciting cloak and dagger antics for the LTTE and shunned limelight.
LTTE sea tiger special commander “Col” Soosai summed up the life of Charles well by saying “He was a man about whom our people knew very little but our opponents however knew all about him”. Speaking at memorial meeting in Puthukkuditiruppu , Soosai observed that the high profile attacks masterminded by the low – profile Charles had captured global attention.
Charles was travelling from Mulangaavil to Pallamadhu when his vehicle was hit by a claymore landmine. The State’s deep penetration squad was accused of being responsible by the LTTE. Three of the Militari Intelligence chief’s lieutenants were also killed in the ambush.
They were Sukanthan (Sivapalan Sreetharan) from Jeyapuram, Veeramaravan (Pararajasingham Suthan) from Mallaavi and . Kalai (Sinnaththamby Kangatharan) from Vaddakkachchi. Sukanthan was the chief bodyguard and close associate of Arulventhan/Charles.
The LTTE is a home grown liberation movement possessing unique characteristics. Chief among these is the phenomenon of how simple sons of the Jaffna soil without tertiary education became top guerilla leaders who excelled in the discharge of duties allocated to them. Charles is one such tiger who accomplished his destructive goals at immense human cost.
For many years he worked in the LTTE’s intelligence division under the direct command of Pottu Amman. He was placed in charge of external operations, an euphemism for attacks outside the Northern and Eastern Provinces.In order to conduct such “operations” in hostile, enemy terrain an elaborate network of supportive structures has to be set up.
Reportedly , Charles was the pioneer who laid such groundwork. This, despite the fact that he had no previous contacts or experience in Colombo or other parts of Southern Sri Lanka. Until the time of his death Charles was associated with external operations in addition to other duties.
In 2004 he was appointed head of military intelligence. This involves close monitoring of all security installations and movement of security personnel. Much information has to be obtained about a key “target” before the actual operation in order to plan , co-ordinate and execute the attack.
This requires intensive reconnaissance known as “rekki ” in tiger circles. Details have to be procured from informants within military ranks also
In recent times Charles was also placed in charge of a special combat unit. This unit was related to military intelligence and deployed for special operations along the Mannar – Vavuniya district border.
This unit was not engaged in defensive operations. Instead it played a key role in launching raids on military positions held by Sri Lankan security forces. Charles was functioning in this capacity when killed.
Shanmuganathan Ravishankar was inducted into the LTTE as a student in his thirteenth year. He like many other tigers was inducted as a child soldier.The LTTE’s Jaffna commander then was Sathasivampillai Krishnakumar alias “Col” Kittu. The Vadamaratchy area chief was Thillaiambalam Sivanesan alias “Col” Soosai the present sea tiger commander.
The mid – eighties of the last century saw the security forces in Jaffna peninsula being confined to barracks through the combined efforts of all Tamil militant movements active then. The LTTE played a very important role in this. Thus most parts of Jaffna was in a state of “semi – liberation”.
What used to happen then was that the Tamil organizations stationed sentry groups in close proximity to security force camps. If and when troop movement outside the camps was detected the sentries would alert their respective bases. Immediately armed guerillas would rush to the vicinity and confront the security personnel. Usually the forces would return to camps after a skirmish.
Young Ravishankar who joined the LTTE in Dec 1985 received his baptism of fire as a sentry near the Point Pedro army camp. He was then a part – time guerilla , attending school during daytime and engaging in sentry duty for some hours in the night. According to colleagues he was a brilliant student who abandoned formal studies in 1987 at the age of fifteen.
After doing sentry duty for a while Ravishankar alias Charles was posted as a salesman in a retail shop run by the LTTE known as “niyaaya vilai kadai” or “fair priced store”. During this period Charles received local training in Jaffna.
It was during “Operation Liberation” launched by the armed forces in May 1987 that Charles engaged in formal combat. The bulk of Vadamaratchy division was recaptured by the armed forces.
The LTTE launched a counter strike by attacking the newly set up camp at Nelliaddy Central College on July 5th. Major Kamal led the attack. Charles participated in the attack. The assault was preceded by the LTTE’s first suicide attack. Capt.Miller rammed an explosive laden truck into the camp .
The advent of the Indian Army saw a new conflict arise. The LTTE was at war with the IPKF. Charles remained in Jaffna peninsula engaging in guerilla operations. He was stationed in the Vadamaratchy east sector under the leadership of Capt. Morris.
It was Kili , Pottu Amman’s bodyguard, who first introduced Charles to the intelligence chief. Pottu was impressed and transferred Charles to the Wanni. He received some training in intelligence gathering techniques in the Wanni.
Charles was sent to Colombo in early 1990 with a few other intelligence operatives to establish a clandestine LTTE presence there. This was the time when talks with the Premadasa regime was on. The truce crumbled in June 1990 and war erupted. Charles returned to the North.
There was however a new challenge. Speaking at his former deputy’s funeral in Kilinochchi ,Pottu Amman related details of it. Apparently the LTTE received information about an alleged assassination plot being hatched by former deputy defence minister Ranjan Wijeratne.
Prabakharan’s wife Mathivathani used to worship frequently at the Nallur Kandaswamy temple then.The alleged assassination conspiracy was related to this.
The Joint Operations Command (JOC) was allegedly planning a major offensive immediately after the assassination.The LTTE was angered. It was decided that Colombo should be taught a bitter lesson.
Charles, then only nineteen was entrusted with the task. He moved into Colombo in January 1991 and set two plans of attack in motion. Within a few weeks the LTTE struck in Colombo. The JOC headquarters was blown up. Ranjan Wijeratne was killed by a car bomb.
This was only the beginning. Charles as an “unknown face” of the LTTE remained incognito in Colombo till 1997. What his “cover” in Colombo was then is not known. It is presumed that he made occasional trips to and from the North during this time to obtain first hand instructions and also report back directly.
Though working under Pottu Amman , Charles was mainly instrumental in building up a clandestine LTTE presence in Colombo and some outstation areas. The setting up of safe houses, sleeper cells, moles, hidden storages, along with other tasks like intelligence gathering, ” turning” security personnel, establishing convenient “routes” etc were all functions under his purview.
Charles played a significant role in planning, co-ordinating and executing a series of assassinations in Colombo ranging from former Navy chief Clancy Fernando, Lalith Athulathmudali, Ranasinghe Premadasa, Gamini Dissanayake, Weerasinghe Mallimratchy, GM Premachandra, Damini Wijesekera, Ossie Abeygunasekera etc.
He also had a hand in plotting operations like the attacks on the Kolonnawa oil facility and the Central bank.
When the security authorities became aware of his presence in Colombo , Charles shifted in 1997 to the East. He began directing clandestine operations in the South from places in the Batticaloa and Amparai district.
He worked with senior LTTE east based intelligence officials like Newton, Ramanan, Mano, Nizam, Keerthi, Neelan etc then.
Charles was in Batticaloa – Amparai from 1997 – 2000. During this time he masterminded many operations in Colombo. These included the assassination of people like SLFP cabinet minister CV Gooneratne. TULF national list MP Dr. Neelan Tiruchelvam and former Army General Lucky Algama.
The unsuccessful assassination attempt on Chandrika Kumaratunga also had his imprint. This was the time when most LTTE Colombo operations had an Eastern connection.
Though Charles had a great deal of functional autonomy as head of external operations, he was reporting directly to Pottu Amman. Nominally he was Pottu’s seniormost deputy.
But in 2000 Prabakharan and Pottu Amman tasked him with a fresh , daunting challenge.
The objective was to attack the Air Force base in Katunayake and destroy aircraft. This became the sole responsibility of Charles. According to knowledgeable Tamil sources Charles set up an “independent” team for the purpose.
To avoid possible detection and complications , the existing LTTE intelligence machinery was avoided. Instead Charles established a new network while basing himself in Negombo.
On July 24th 2001 the LTTE attacked Katunayake and demolished several Aircraft. 14 tigers were killed. No civilian was harmed. The Kumaratunga regime suffered a masive setback.
This was perhaps the crowning achievement of “Col” Arulvendan.Yet , Pottu Amman while delivering an eulogy observed that Charles had then told him ” Amman, there will be greater triumphs than Katunayake in the future”
The ceasefire between the Ranil Wickremasinghe government and the LTTE in February 2002 saw Charles in “re-play activity”again.”Col” Arulvendan was tasked once again to do what he did best.
Charles was ordered to revive, renew and re-establish an expanded clandestine LTTE network in Colombo, suburbs and outstations.
This included cultivating several Sinhala officers in the armed forces and Police. He had to also eliminate important members of non – LTTE groups and Tamil operatives of the state intelligence network. This despite the ceasefire expressly forbidding such action.
In 2004 he was recalled to the Wanni and made head of military intelligence. This was because Prabakharan had decided by then to commence hostilities in earlu 2005. Charles had to monitor all security installations and gather necessary intelligence. He was also involved in blueprinting action plans. Charles or Arulvendhan was now the independent head of the military intelligence wing
The Tsunami of Dec 26th 2004 delayed Prabakharan’s design. In the meantime Charles continued with his work as military intelligence head. He also engaged in special assignments for Pottu Amman
When two Britain based Tamils , R. Jeyadevan and A. Vivekanandan were detained by the LTTE in the Wanni over an issue concerning the Eelapatheeswarar hindu temple in London, several tigers had interrogated them. One of them was someone called “Kannan”.
After Charles was killed, Jeyadevan saw his picture in the media and recognized him as “Kannan”. Jeyadevan has gone on record praising Charles for his decent conduct while interrogating him.
As director of military intelligence , Charles was involved in gathering info about the Anuradhapura air base. He was not involved in planning or executing the attack. The attack on naval personnel in Habarana and the assault on the Galle harbour were also the handiwork of Charles.
Sea tiger chief “Col” Soosai recalled with pride that Charles had been responsible for planning the operation and training black sea tigers for the Galle attack. It was the first time that black sea tigers had launched an attack in the deep South.
As is the case in many dangerous persons, Charles was an amiable person with a pleasant disposition. Those who have interacted with him say that he was easy to get along with.
He suffered from migraine and used to take “panadol” regularly. LTTE colleagues referred to him as ” Panadol”.
When the security forces commenced massive operations along the Mannar – Vavuniya border the LTTE found itself under threat. Once again the “special” expertise of Charles was required.
He was placed in charge of a special combat unit that conducted raids of an offensive nature on enemy targets. It was in connection with this new duty that Charles was travelling when he met with death.
The LTTE gave him a grand funeral after displaying the body at various places in the Wanni. Almost all the LTTE top brass except the recently injured Prabakharan were there at the final farewell.
Shanmuganathan Ravichandran alias “Col” Arulvendan was buried with LTTE military honours at the Kanagapuram “great heroes abode” in Kilinochchi.
There is no doubt that Charles was a unique though destructive personality. For the LTTE he was a great asset.


Tuesday, June 02, 2020

பேனாவை எடுத்தால் சொற்கள் அவன் சொற்கேட்கும்

திரு.க.ஜெயவீரசிங்கம் BA (ஆசிரியர்) அவர்கள், தீட்சண்யம் நூலுக்கு எழுதிய முன்னுரை

கவிஞர் தீட்சண்யன் எனது நெருங்கிய நண்பர். பிறேம் மாஸ்ரர் என்று அறியப்படுகின்ற அந்த இனிய மனிதரின் உள்ளக்கிடக்கைகளின் சில பக்கங்களை அறிந்தவன் என்ற தகுதியில் இந்த தீட்சண்யத்துக்கான முன்னுரையை எழுத விளைகிறேன்.

தீட்சண்யன் ஒரு யதார்த்தவாதி. தமிழீழத் தேசிய விடுதலைப் போரில் இரண்டு மாவீரர்களை அர்ப்பணித்த ஒரு குடும்பத்தின் மகன். அவரது மும்மொழிப் புலமை விடுதலைக்கு அவர் ஆக்கபூர்வமான பணியாற்ற அவருக்குத் துணை நின்றது. அவரோடு தொடர்பு பட்டவர்களுக்கு மட்டுமே அவரது பணிகள் தெரியும். தனது பணிகளின் நெருக்கடிகளிற்கு இடையில், தனது கால் இழப்பின் பாதிப்பின் மத்தியிலும் அந்த அற்புதமான கவிஞன் பேனாவை எடுத்தால் சொற்கள் அவன் சொற்கேட்கும் என்று சொல்கின்ற அளவுக்கு ஆழமான கவிதைகள் ஊற்றெடுக்கும்.

தனது அங்கவீனத்தை எண்ணி நொந்து கொள்ளும் சில மாலைப்பொழுதுகளில் - அந்த நெஞ்சத்தின் வேதனை என்னையும் பாதித்ததுண்டு. அந்தப் பொழுதுகளில் அந்தக் கவிஞன் - ஒரு குழந்தையைப் போல தேம்பியதுண்டு. எனினும் மறுகணமே தன்னைச் சுதாரித்துக் கொள்ளும் ´மீண்டும் தொடங்கும் மிடுக்கு´ அவனிடம் இருந்த படியால்தான் காலத்தால் அழியாத கவிதைகளையும் விடுதலைப் போருக்கு ஆக்கபூர்வமான பங்களிப்பையும் அவனால் வழங்க முடிந்தது.

´தீட்சண்யம்´ என்ற இந்த நூலில் தீட்சண்யன் சிங்களத்தின் எறிகணை வீச்சுக்கு காலை இழக்க முன்னும் பின்னும் எழுதிய கவிதைகள் உள்ளன. ´அன்னைக்கோர் கடிதம்´ என்ற கவிதை தீட்சண்யனின் சோகத்தை எங்கள் இதயங்களிலும் ஊடுருவ வைக்கிறது.

கொள்ளிக்கும் கொடுப்பனவு இல்லாமற் போய் விட்ட
´ஷெல்`லின் பாற்பட்ட வெறும் ஊனனாகி விட்டேனே
என்ற வரிகள் அவரது துயரத்தை கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன.

தீட்சண்யனின் ´எங்கே போகிறோம்...?` என்ற கவிதை அன்றைய வன்னியின் அவல நிலையை ஒவ்வொரு வன்னித்தமிழனும் சொல்ல நினைத்து முடியாமல் போய் விட்ட வார்த்தைகளை மிக அழகாகச் செப்புகிறது.
குப்பி விளக்கிற்கு எண்ணெய் தேடி
குடும்பக் காட்டுடன் கியூவில் நிற்கிறோம்
உண்மையில் நாம் எங்கே போகிறோம்...?
என்று கேட்கின்ற தீட்சண்யனின் கேள்வி யதார்த்தமானது.

´போராட்டமே வாழ்வாக..´ என்ற கவிதையில் பெண்ணுக்கு அவர் விடுக்கும் அழைப்பு பாரதியின் பரம்பரை ஈழத்திலும் தொடர்கிறது என்பதை எடுத்தியம்புகிறது.
குனிந்து நடந்து
குரல் வளையது நலிந்து
நின்றது போதும்
நிமிர்ந்து தோளில் போர்க்கலனைச்
சுமந்து வந்திடு தோழி!
என்று அவர் விடுக்கும் அழைப்பு அவரின் பெண்கள் தொடர்பான கருத்தோட்டத்திற்கு சான்று பகர்கின்றது.

´திரும்புங்கள்.. வாருங்கள்.. ஏந்துங்கள்..´ என்ற கவிதை இந்திய இராணுவ ஆக்கிரமிப்புக் காலப்பகுதியில் எழுதப்பட்டது. அதில் கவிஞர் சொல்கிறார்
...சொந்த மண்ணிலே வீதியிலே
எங்கள் காணிகள் மனைகளில்
மனைவிகளில் கூடவா
மாற்றானின் விரல்கள்..?
எவ்வளவு நாசூக்காக எம்மீது திணிக்கப்பட்ட அடக்கு முறை சித்தரிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

´கரும்புலிகள்´ என்ற கவிதையொன்றில்
முகம் தெரியாமலே மறைந்து போன இவர்கள்
சில சமயங்களில்
சுவரொட்டிகளிலும் கூடத் தலை காட்டுவதில்லை...
என்ற வரிகள் எவ்வளவு தூரம் ஆழமானவை..!

கவிஞர் தீட்சண்யனின் கவிதைகள் அர்த்தம் நிறைந்தவை மட்டுமல்ல. சந்தம் நிறைந்தவையும் கூட. ´இந்த நூற்றாண்டில் இவன் போல் யார் உளர்´ என்ற கவிதையில்
உடலைக் கருக்கியுன் குடலைச் சுருக்கி நீ
கடலைப் பிளந்திடும் தியாகப் போர் தொடுத்தாய்
விடலைப் பருவத்து விருப்புகளைத் துறந்தாய்
குடலைப் பருவத்தில் குலத்துக்காய் மடிந்தாய்...
என்ற வரிகள் இதற்குச் சான்று பகர்வன.

புரட்சிக் கனலாக சுடரும் இவன் மார்கழிப் பனியாக குளிரும் கவிதைகளையும் எழுதுவதில் வல்லவன். ´ரசனை´, ´லயம்´ என்ற கவிதைகள் இதற்குச் சான்று பகர்கின்றன.

இங்கே தயவு செய்து மலர் போட வேண்டாம்
தமிழீழத்துக்கு கொஞ்சம் உரமேற்றுங்கள்...
என்ற வேண்டுகோளுடன் தீட்சண்யனின் பேனா மௌனித்து விட்டது. என்றாலும் அவன் கவிதைகள் ஊடாக காலமெல்லாம் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதை ´தீட்சண்யம்´ உங்களுக்கு உணர்த்தும்.

- திரு.க.ஜெயவீரசிங்கம் BA (ஆசிரியர்)

பிறேமராஜன் மாஸ்டர்

ஆங்கில ஆசிரியர், கவிஞர், த.ஈ.வி.பு. புலனாய்வுத்துறை
பிறேமராஜன் (தீட்சண்யன்) 30.01.1958-13.05.2000
ஆங்கில ஆசிரியர், கவிஞர், த.ஈ.வி.பு. புலனாய்வுத்துறை
என் பிரிய அண்ணன் பிறேமராஜன் (தீட்சண்யன்) எம்மை விட்டுப் பிரிந்து 20 ஆண்டுகள் ஓடி விட்டன. என் அண்ணனோடும் தம்பியர் மொறிஸ், மயூரன் ஆகியோருடனும் நன்கு பழகி அவர்களுடனான பல நினைவுகளைத் தன்னுள் பொக்கிஷமாய் சேர்த்து வைத்திருக்கும் விமலனின் [விமலன், பிரிகேடியர் மணிவண்ணனினதும் மாவீரன் தாகூரினதும்(சுரங்கத்தாக்குதல் வீரமரணம்) சகோதரன்] நினைவு மடல் இது.

பிறேமராஜன் மாஸ்டர்
ஒரு ஆலமரத்தையும் அதன் விழுதுகளையும் அண்ணாந்து பார்ப்பது போல் அந்த நினைவுகளை நான் திரும்பிப் பார்க்கிறேன்.

பிறேமராஜன் மாஸ்டரின் அர்ப்பணிப்புகள், தியாகங்கள் முழுவதையும் எழுத்தில் வடிப்பதென்றால் எதிலிருந்து தொடங்குவது எதில் முடிப்பதென்றே தெரியவில்லை. நான் எழுதியதில் ஆதியுமில்லை, அந்தமுமில்லை என்பதே உண்மை. நடுவில பல பக்கங்களைக் காணோம் என்ற நிலையும் உண்டு. ஏதோ என்னுடைய நினைவிற்கும் அறிவிற்கும் தெரிந்த சிலவற்றையாவது பகிர்ந்து கொள்வதில் ஆறுதலடைகிறேன்.

வரலாறு என்பது தனிநபரின் பார்வைக்குள் அடக்கி முடியாதது. 1988 களில் எனது அப்பா மூலம் முதற் தடவையாக அவரைப் பற்றி அறிந்திருந்தேன். அவருடைய அப்பாவும் எனது அப்பாவும் நெருங்கிய உறவினராக(அத்தான் முறை ) இருந்ததோடு நெருங்கிய நண்பர்களாகவும் இருந்தார்கள். இருவருக்கும் ஒரே வயது (1933). ஒன்றாகப் படித்திருந்தார்கள். அழகு(அழகரத்தினம்), தியாகு( தியாகராஜா) ஆகிய இருவருடைய நாட்டுப் பற்றும் ஒன்றாகவே இருந்து வந்திருந்தன. இருவருடைய குடும்பங்களும் அதற்காகப் பல தியாகங்களையும் செய்துள்ளன

1988 காலப்பகுதியில் எமதூரில் விடுதலைப்புலிகளின் முதல் நின்ற அணி செல்ல, புதிய அணியொன்று வந்திருந்தது. அவர்கள் தும்பளை நாற் சந்தியில் அமைந்திருந்த சதாசிவம் பரியாரியரின் வீட்டில் தங்கியிருந்தார்கள். அவ் வீடு எமது வீட்டுக்கு மிகவும் அண்மையில் இருக்கின்றது. அவ்வணிக்கு மொறிஸ் அவர்கள் தலைமை தாங்கி வந்திருந்தார். அவர் என்னை முதன்முதலாகக் கண்டபோது யார் என்று வினவினார் நான் என்னுடைய பெற்றோரையும் சகோதரர்களையும், எனது வீட்டையும் அவருக்கு அடையாளப்படுத்தினேன். உடனே அவர், தான் எனது உறவினன் என்றும், என்னுடைய வீட்டில் தான் இங்கு இருப்பதாக சொல்ல வேண்டாம் என்றும் சொன்னார். இந்திய இராணுவக் காலப்பகுதியில் பருத்தித்துறையில் இருந்த புலிகளின் அணி, சுழற்சி முறையில் எமது ஊரிலிருக்கும் எல்லோருடைய வீட்டிலும் தங்குவார்கள். அதை அவர்கள் வழமையாகவே வைத்திருந்தார்கள். ஒருவேளை யாராவது இவர்களை இராணுவத்துக்கு காட்டிக் கொடுக்காமல் இருப்பதுக்காகவோ தெரியாது.

1988களில் இந்திய இராணுவத்துடனான மோதல்கள் தீவிரம்பெற்றிருந்த வேளையில் எனது இரண்டாவது அண்ணன் ரவி (மேஜர் தாகூர் ) திருகோணமலைக் காட்டிலிருந்து மணலாற்றுக்கு தலைவரிடம் வந்திருந்தார். அவ்வேளை அவர், முள்ளியவளைக்கு பணியின் நிமித்தம் வந்து போவதுண்டு. அப்போது பிறேமராஜன் அத்தான் வீட்டிற்கும் அவர் வந்து போவதுண்டு.

1988களில் மிகக் கடினமான பயணங்களை மேற்கொண்டு என் அப்பா, என் அண்ணா( ரவி-மேஜர் தாகூர்) வைச் சந்திப்பதற்காக வற்றாப்பளையிலிருக்கும் பிறேமராஜன் மாஸ்ரர்(அத்தான்) வீட்டுக்கு வந்து போவார். 1996 இல் நாங்கள் புதுக்குடியிருப்பில் இருக்கும் பொழுது பிறேமராஜன் மாஸ்ரருடன் மேலும் அதிகமாக நெருங்கிப் பழகும் சந்தர்ப்பங்கள் எங்களுக்கு வாய்த்தன. அவருடன் அவருடைய வீட்டில் சில காலங்கள் ஒன்றாகத் தங்கியிருந்தேன். அவ்வேளை நானும், அவருடைய உறவினரான ரூபன் மற்றும் வாசு ஆகியோரும் ஒன்றாக அங்கு தங்கி இருந்தோம். அவர் மட்டுமே வீட்டிலிருப்பார். மற்றைய குடும்ப உறுப்பினர்கள் வவுனியாவுக்கு சென்றிருந்தார்கள்

அவருடைய வீட்டு வெளிவாசலில், வற்றாப்பளைச் சந்தியில், நீண்ட பனங்குற்றி ஓன்று இருக்கையாகப் போடப்பட்டிருந்தது. பின்னேரம் 5 மணியளவில் அவர் வெளியே சென்று அக்குற்றியில் அமர்ந்து அவ்வூர் மக்களோடு அளவளாவுவார். அவர் சாதாரண பாமரமக்கள் தொடக்கம் புத்திஜீவிகள், போராளிகள், ஏழைகள், பணக்காரர்கள் என எல்லோருடனும் சாதி மத பேதமேதுமின்றி, எந்தவித பாகுபாடும் காட்டாது மிகவும் அன்பாகவும் அவ்வூராருக்கான நகைச்சுவைப் பாணியிலும், தனக்கேயுரிய நகைச்சுவைப்பாணியிலும் அவரவர்க்கேற்ப பேசிக் கொண்டிருப்பார். ஒவ்வொருவருக்கேற்ற மாதிரி அவர்களின் பாணியிலேயே கதைப்பார். அவருடன் இருக்கும் போது என்னை மறந்து சிரித்துக் கொண்டேயிருந்திருக்கிறேன்.

அவருடன் தங்கியிருந்தவேளையில், அவருடைய தமிழ், ஆங்கிலப் புலமை, பொது அறிவு, அறிவியல், என எல்லாப் புலமைகளையும் அந்த ஒரு மனிதரில் ஒன்றாகக் கண்டு வியந்திருக்கிறேன்.

அப்போது பிறேமராஜன் மாஸ்டர் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் மொழிபெயர்ப்புப் பிரிவொன்றின் முக்கிய மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் செயற்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவரால் பல ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் (போராட்டம், புலனாய்வு, போரியல், அறிவியல், அரசியல்) தமிழ் மொழிக்கு மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டு புத்தக வடிவில் ஆவணப்படுத்தப் பட்டிருந்தன. அத்தோடு இல்லாமல் பல ஆங்கிலத் திரைப்படங்கள் கூட தமிழ் மொழிபெயர்ப்போடு அங்கு வெளிவருவதற்கு அவருடைய பணிகள் காத்திரமாக அமைந்திருந்தன.

அவருடைய கவிதைகள், பட்டிமன்றம் போன்ற சிறப்பான நிகழ்வுகள் புலிகளின் குரல் வானொலியில் அப்போது ஒலிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தன. இவர் அதிகம் வெளியில் தெரியாதவராகவே `தீட்ஷணியன்´ என்ற புனைபெயரிலேதான் தன்னுடைய படைப்புக்களை வெளியிட்டு வந்திருந்தார்.

இவர் ஓர் சிறந்த ஆங்கில ஆசிரியராகவேதான் பருத்தித்துறையிலிருந்து முள்ளியவளைக்கு வந்திருந்தார். பின்னர் அங்கேயே தனது நிரந்தர வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டார். அவருடைய மனைவியும் அவருக்கேற்ற ஒரு சிறந்த துணைவியராகவே இருந்தார். இவர்களுக்கு மூன்று ஆண்குழந்தைகளும் ஒரு பெண்குழந்தையும் பிறந்திருந்தார்கள். மூன்றாவது மகன் பரதன் விடுதலைப் புலிகளின் புலனாய்வுப் பிரிவின் படையணியில் இணைந்து, கப்டன் தரத்தில், இறுதியுத்தத்தில் இராணுவத்துடன் நடைபெற்ற நேரடிமோதலில் வீரமரணத்தைத் தழுவியிருந்தார். தனது தம்பியரில் ஒருவனான மொறிஸ் இன் இயற்பெயரான பரதராஜன் என்னும் பெயரையே சுருக்கி பரதன் என இந்த மகனுக்குப் பெயர் சூட்டியிருந்தார்.

பிறேமராஜன் அத்தான் குடும்பம் எங்களுக்கு மிகவும் பக்கபலமாக இருந்தனர் என்று சொன்னால் மிகையாகாது. இடப்பெயர்வால் நாங்கள் புதுக்குடியிருப்புக்கு வந்த போது அங்கு உறவினர்கள் என்று சொல்ல அவர் குடும்பம் மாத்திரமே இருந்தது.

அவருடைய இரு சகோதரர்கள் எம் மண்விடுதலைக்காக விடுதலைப்புலிகளுடன் இணைந்து களமாடி வீரமரணத்தைத் தழுவிக் கொண்டவர்கள்.

அவர்களில் ஒருவர் கப்டன் மொறிஸ்
இவர் பருத்தித்துறை பிரதேசப் பொறுப்பாளராக இருந்து 1989 இல் இந்திய இராணுவத்துடன் நடைபெற்ற நேரடிமோதலில் தீரத்துடன் போராடி வீரமரணத்தைத் தழுவியிருந்தார்.

மற்றையவர் கப்டன் மயூரன்
இவர் தலைவரின் நேரடி ஜாக்கெட் மெய்ப்பாதுகாவலர்களில் ஒருவராக இருந்தார். 1993 இல் தவளைப்பாய்ச்சல் என்று புலிகளினால் பெயர்சூட்டி நடாத்தப்பட்ட பூநகரி இராணுவமுகம் தாக்குதலில் சைவர் படையணியில் இருந்து தீரத்துடன் போராடி வீரமரணத்தைத் தழுவியிருந்தார். இவருடைய நினைவாகவே பதுங்கிச் சுடும் படையணிக்கு "மயூரன் பதுங்கிச் சுடும் படையணி" என்று விடுதலைப்புலிகளினால் பெயரிடப்பட்டிருந்தது என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. இப்படையணியானது விடுதலைப்புலிகளின் முதன்மையான பல வெற்றிகரமான தாக்குதல்களுக்கு பெரும் வலுச் சேர்த்திருந்தது. கூடவே இப்படையணியானது வெளியே அதிகம் தெரியாதவகையில் தங்களது காத்திரமான பணிகளையும் செய்து முடித்திருந்தது.

- விமலன்

புலிகளின் குரல், உறுமல் சுரேந்திரன்

 புலிகளின் குரல், உறுமல் சுரேந்திரன்

புலிகளின் குரல், உறுமல் செய்திப் பலகையில் செய்தி எழுதிய சுரேந்திரன் சாவடைந்தார்

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் அமைப்பில் பல்வேறு காலகட்டங்களில் அவர்களின் வளர்ச்சிக்காக தன்னை அர்ப்பணித்த நடராஜா சுரேந்திரன் அவர்கள் சுகவீனம் காரணமாக கடந்த சனிக்கிழமை (30-05-2020) அன்று சாவடைந்தார்.

திரு.நடராஜா சுரேந்திரன் அவர்கள் 1990 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் யாழ்ப்பாண வட்டவைக்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் ''புலிகளின் குரல்'' என்று அழைக்கப்பட்டு பின்னர் ''உறுமல்''  என்று பெயர்மாற்றம் பெற்று யாழ்பாணத்தில் முக்கிய சந்திகளில் விடுதலைப் புலிகளால் அமைக்கப்பட்ட கரும்பலைகைகளில், அன்றைய யுத்தகாலச் செய்திகளை எழுதும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கடமையாற்றியவர்.

இதேவேளை இவரது ஆங்கிலப் புலமையையும், எழுத்தாற்றலையும், அறிந்த விடுதலைப் புலிகளின் ''படைத்துறைச் செயலகம்'' முக்கியமான தந்திரோபாயங்களை தனது படையணிகளுக்கப் போதிக்கும் பொருட்டு ஆங்கில மொழி நூல்களை மொழிபெயர்க்கும் பொறுப்பை ஒப்படைத்தனர்.

பொறுப்பாளர்களான கேணல் ராஜு, காண்டீபன் ஆகியவர்களின் கீழ் கடமையாற்றிய இவர் 1997-2001 ஆண்டு காலப்பகுதியில் இயக்கப் போராளிகளுக்கு மொழி பெயர்க்கும் பயிற்சிகளை வழங்கியிருந்தார்.

புதிய தமிழ் மொழிச் சொற்களை உருவாக்கும் பணியினையும் மேற்கொண்டிருந்தார். பல ஆங்கிலத் திரைப்படங்களின் தமிழாக்கத்திற்கு வழிவகுத்தவர். இவர் ''THE WILD GEESE'' எனும் திரைப்படத்தில் குரல் கொடுத்துமிருந்தார்.

இறுதியாக சமர்க்கள ஆய்வுப் பணியகத்தில் யோகி என்ற அழைக்கப்படும் யோகரத்தினத்தின் கீழ் பணிபுரிந்து வந்த நிலையில் நோய்வாய்பட்டிருந்தார். அவரின் மதுத்துவ வசதி கருதியும், பாதுகாப்புக் கருதியும் இராணுவக் கட்டுப்பாட்டில் வசித்து வந்த அவரது குடும்பத்தினரின் பகுதிக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டார். யுத்தம் மீண்டும் ஆரம்பித்த போது, அங்கிருப்பது பாதுகாப்பு இல்லை என்ற நிலையில் இந்தியா சென்று உயிர் போகும் வரை அங்கேயே வசித்து வந்தார்.

Quelle - Tamil News Pathivu